ΤΏΡΑ ΤΟ MANIATIKO REPORT ΚΟΝΤΆ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ MYWEBOOK _____Η ΕΝΣΩΜΆΤΩΣΗ ΤΩΝ ΝΈΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΏΝ ΕΊΝΑΙ ΣΕ ΕΞΈΛΙΞΗ

Τρίτη, 2 Μαΐου 2017

Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία - Alexander Dugin






Συγγραφέας: Alexander Dugin

Βιβλίο         : Η Τέταρτη Πολιτική Θεωρία

Εκδόσεις     : Έσοπτρον

Έτος            : 2013


Σελίδες 23-25


Το Τέλος του Φιλελευθερισμού και η Άφιξη του Μετα-Φιλελευθερισμού

Αποδείχθηκε, λοιπόν, ότι ο θρίαμβος του Φιλελευθερισμού, της πρώτης πολιτικής θεωρίας, συνέπεσε με το τέλος του. Αυτό φαίνεται παράδοξο, αλλά δεν είναι.

Ο Φιλελευθερισμός ήταν μια ιδεολογία εξαρχής. Δεν ήταν τόσο δογματικός όσο ο Μαρξισμός, αλλά ήταν λιγότερο φιλοσοφικός και εκλεπτυσμένος από εκείνον. Αντιτάχθηκε ιδεολογικά στον Μαρξισμό και στον Φασισμό όχι μόνον ξεκινώντας έναν τεχνολογικό πόλεμο για να επιβιώσει, αλλά και υπερασπιζόμενος το δικαίωμα του να μονοπωλήσει τη δική του εικόνα του μέλλοντος. Όσο οι άλλες ανταγωνιστικές ιδεολογίες εξακολουθούσαν να υφίστανται, ο Φιλελευθερισμός συνέχισε να ισχυροποιείται ως μια ιδεολογία, δηλαδή ως ένα σύνολο ιδεών, απόψεων και προγραμμάτων που χαρακτηρίζουν ένα ιστορικό υποκείμενο. Κάθε μία από τις τρεις πολιτικές θεωρίες είχε το υποκείμενο της.

Το υποκείμενο του Κομμουνισμού ήταν η τάξη. Το υποκείμενο του Φασισμού στον Ιταλικό Φασισμό του Mussolini ήταν το κράτος, ενώ στον χιτλερικό Εθνικοσοσιαλισμό ήταν η φυλή. Στον Φιλελευθερισμό το υποκείμενο αντιπροσωπεύθηκε από το άτομο, το οποίο απελευθερώνεται από όλες τις μορφές συλλογικής ταυτότητας και "συμμετοχής" (l' appartenance).

Ενώ ο ιδεολογικός αγώνας είχε τυπικούς αντιπάλους, ολόκληρα έθνη και κοινωνίες μπορούσαν να επιλέξουν, τουλάχιστον θεωρητικά, το υποκείμενο της επιλογής τους -εκείνο της τάξης, του ρατσισμού ή του κρατισμού ή του ατομικισμού. Η νίκη του Φιλελευθερισμού επέλυσε αυτό το πρόβλημα: το άτομο έγινε το δεοντολογικό ιστορικό υποκείμενο σε ολόκληρη την Ανθρωπότητα..


Τότε είναι που παρουσιάστηκε στη σκηνή το φαινόμενο της Παγκοσμιοποίησης: το μοντέλο μιας μετα-βιομηχανικής κοινωνίας καθιστά τον εαυτό του γνωστό και, έτσι, αρχίζει η μεταμοντέρνα εποχή. Από τώρα και στο εξής, το άτομο ως ιστορικό υποκείμενο δεν είναι πλέον αποτέλεσμα επιλογής, αλλά είδος υποχρέωσης. Ο άνθρωπος ελευθερώνεται από τη "συμμετοχή" του σε μια κοινότητα και από κάθε συλλογική ταυτότητα. Η ιδεολογία των "ανθρώπινων δικαιωμάτων" γίνεται ευρέως αποδεκτή, τουλάχιστον θεωρητικά, και είναι πρακτικά υποχρεωτική.


Η ανθρωπότητα, υπό τον Φιλελευθερισμό, αποτελείται εξ ολοκλήρου από άτομα, τραβιέται φυσικά προς την καθολικότητα και επιδιώκει να γίνει ενιαία και παγκόσμια. Έτσι γεννιούνται τα προγράμματα της "παγκόσμιας κυβέρνησης" ή παγκοσμιοποίησης.


Ένα νέο επίπεδο τεχνολογικής ανάπτυξης καθιστά δυνατή την επίτευξη της ανεξαρτησίας από τον δομισμό των βιομηχανικών κοινωνιών, με άλλα λόγια τον Μετα-Βιομηχανισμό.

Οι αξίες του ορθολογισμού, του επιστημονισμού και του θετικισμού αναγνωρίζονται ως "καλυμμένες μορφές κατασταλτικών, ολοκληρωτικών πολιτικών" ή του "μεγάλου αφηγήματος" και επικρίνονται. Συγχρόνως, αυτό συνοδεύεται από την εξύμνηση της πλήρους ελευθερίας και ανεξαρτησίας του ατόμου από οποιοσδήποτε είδος περιορισμών, συμπεριλαμβανομένων της λογικής, της ηθικής, της ταυτότητας (κοινωνικής, εθνικής ή ακόμα και του γένους), της πειθαρχίας κ.λπ. Αυτή είναι η συνθήκη του Μεταμοντερνισμού.

Σε αυτό το στάδιο, ο Φιλελευθερισμός παύει να είναι η πρώτη πολιτικής θεωρία και γίνεται η μόνη μετα-πολιτική πρακτική. Έρχεται το "Τέλος της Ιστορίας" του Fukuyama και η Οικονομία, στη μορφή της παγκόσμιας καπιταλιστικής αγοράς, αντικαθιστά την πολιτική. Τα κράτη και τα έθνη διαλύονται μέσα στο χωνευτήρι της παγκοσμιοποίησης.

Έχοντας θριαμβεύσει ο Φιλελευθερισμός, εξαφανίζεται και εμτατρέπεται σε μια διαφορετική οντότητα στον Μετα-Φιλελευθερισμό. Δεν έχει πλέον πολιτικές διαστάσεις, ούτε αντιπροσωπεύει την ελεύθερη επιλογή, αλλά γίνεται ένα είδος ιστορικά αιτιοκρατικού "πεπρωμένου". Αυτή είναι η προέλευση της θέσης για τη μεταβιομηχανική κοινωνία: "η Οικονομία ως πεπρωμένο".

Έτσι, η αρχή του 21ου αιώνα συμπίπτει με το τέλος της Ιδεολογίςα, δηλαδή και των τριών ιδεολογιών. Κάθε μία από αυτές ικανοποίησε έναν διαφορετικό σκοπό: η τρίτη πολιτική θεωρία καταστράφηκε στα "νιάτα" της, η δεύτερη πέθανε από γηρατειά και η πρώτη αναγεννήθηκε ως κάτι άλλο: ως Μετα-Φιλελευθερισμός και "Παγκόσμια Κοινωνία της Αγοράς". Εν πάση περιπτώσει, η μορφή που και οι τρεις αυτές πολιτικές θεωρίες πήραν στον 20ό αιώνα δεν είναι πια χρήσιμη, αποτελεσματική ή πρακτικής αξίας. Όλες αδυνατούν να εξηγήσουν τη σύγχρονη πραγματικότητα ή να μας βοηθήσουν να καταλάβουμε τα τρέχοντα γεγονότα, και είναι ανίκανες να ανταποκριθούν στις παγκόσμιες προκλήσεις.

Η ανάγκη για την Τέταρτη Πολιτική Θεωρία πηγάζει από αυτήν ακριβώς την εκτίμηση.



Σελίδα 26


Το status quo και αυτή η αδράνεια δεν προϋποθέτουν οποιεσδήποτε πολιτικές θεωρίες. Ένας παγκόσμιος κόσμος μπορεί να κυβερνηθεί μόνον από τους νόμους της Οικονομίας και την καθολική ηθική των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων". Όλες οι πολιτικές αποφάσεις αντικαθίστανται από τεχνικές. Τα μηχανήματα και η τεχνολογία αντικαθιστούν τα πάντα. Ο Γάλλος φιλόσοφος Alain de Benoist ονομάζει αυτή την κατάσταση la goyvernance ή "μικροδιαχείρηση". Διευθυντές και τεχνοκράτες παίρνουν τη θέση του πολιτικού που λαμβάνει ιστορικές αποφάσεις, βελτιστοποιώντας τη λογιστική της διαχείρισης. Τα πλήθη των ανθρώπων εξισώνονται με μια μάζα ταυτοσήμων αντικειμένων. Γι' αυτόν τον λόγο, η μετα-φιλελεύθερη πραγματικότητα ή μάλλον η εικονικότητα που αντικαθιστά όλο και περισσότερο την πραγματικότητα, οδηγεί κατευθείαν στην πλήρη κατάργηση της πολιτικής.

Μερικοί μπορούν να υποστηρίξουν ότι οι φιλελεύθεροι ψεύδονται όταν μιλούν για το "τέλος της Ιδεολογίας" (αυτή ήταν η συζήτηση μου με τον φιλόσοφο Alexander Zinoviev). ¨Στην πραγματικότητα" παραμένουν οπαδοί της ιδεολογίας τους και αρνούνται απλά σε όλες τις άλλες το δικαίωμα να υπάρξουν. Αυτό δεν ισχύει επακριβώς. Όταν ο Φιλελευθερισμός μετασχηματίζεται από μια ιδεολογική διαρρύθμιση στην μόνη συνιστώσα της υπάρχουσας κοινωνικής και τεχνολογικής μας ύπαρξης, τότε δεν είναι πια μια "ιδεολογία", αλλά ένα υπαρξιακό γεγονός, μια αντικειμενική τάξη πραγμάτων. Αυτός προσπαθεί, επίσης, με οποιοδήποτε τρόπο, να δείξει ότι η πρόκληση στην υπεροχή του δεν είναι μόνο δύσκολη, αλλά και ανόητη. Στη μεταμοντέρνα εποχή, ο Φιλελευθερισμός κινείται από την περιοχή του υποκειμένου προς την περιοχή του αντικειμένου. Ίσως αυτό οδηγήσει στην πλήρη αντικατάσταση της πραγματικότητας από την εικονικότητα.



Σελίδα 31


Η Επιστροφή στην Παράδοση και στη Θεολογία


Η παράδοση (θρησκεία, ιεραρχία και οικογένεια) και οι αξίες της ανατράπηκαν κατά την έναρξη του Μοντερνισμού. Στην πραγματικότητα, και οι τρεις πολιτικές θεωρίες συνελήφθησαν ως τεχνητές ιδεολογικές κατασκευές από ανθρώπους που κατανόησαν με διάφορους τρόπους τον "θάνατο του Θεού" (Friedrich Nietzsche), το "ξεμάγεμα του κόσμου" (Max Weber) και το "τέλος του ιερού". Αυτός ήταν ο πυρήνας της Νέας Εποχής του Μοντερνισμού: ο άνθρωπος ήρθε να αντικαταστήσει τον Θεό, η φιλοσοφία και η επιστήμη αντικατέστησαν τη θρησκείας, και οι λογικές, ισχυρές και τεχνολογικές κατασκευές κατέλαβαν τη θέση της Αποκάλυψης.



Σελίδα 32


Τώρα είναι ασφαλές να καθιερωθεί ένα πολιτικό πρόγραμμα που προγράφηκε κάποτε από τον Μοντερνισμό. Δεν φαίνεται πια τόσο ανόητο και καταδικασμένο για αποτυχία όπως πριν, επειδή όλα τα πράγματα στον Μεταμοντερνισμό φαίνονται πια ανόητα και καταδικασμένα για αποτυχία, μαζί με τις πιο "ελκυστικές" πλευρές του. Δεν είναι τυχαίο που οι ήρωες του Μεταμοντερνισμού είναι "φρικιά" και "τέρατα", "τραβεστί" και "εκφυλισμένοι", Αυτός είναι ο νόμος του στυλ. Έναντι του σκηνικού των κλόουν αυτού του κόσμου, τίποτα και κανείς δεν θα μπορούσε να φαίνεται "πολύ αρχαϊκός", ούτε καν οι άνθρωποι της Παράδοσης, που αγνοούν τις προσταγές της σύγχρονης ζωής. Η αμεροληψία αυτού του ισχυρισμού αποδεικνύεται όχι μόνον από τα σημαντικά επιτεύγματα του ισλαμικού φονταμενταλισμού, αλλά και από την αυξανόμενη επιρροή των εξαιρετικά αρχαϊζόντων προτεσταντικών λατρειών (Ντισεϊναλιστές, Μορμόνοι κ.λπ.) στην αμερικάνικη εξωτερική πολιτική. Ο George Bush κήρυξε πόλεμο στο Ιράκ επειδή, σύμφωνα με τον ίδιο, ο Θεός του είπε να εισβάλει στη χώρα! Αυτό συμφωνεί αρκετά με τους Προτεστάντες Μεθοδιστές δασκάλους του.



Σελίδα 59


Ενώ ο Μαρξισμός επέκρινε δικαιολογημένα τον Φιλελευθερισμό, έσφαλε σίγουρα για τον εαυτό του, ο οποίος σε κάποιο σημείο αυτοκαταδικάστηκε. Τελικά κατέρρευσε ακόμα και στα μέρη όπου είχε θριαμβεύσει και, αντίθετα, όπου αναμενόταν να νικήσει, επικράτησε ο καπιταλισμός. Το προλεταριάτο διαλύθηκε στη μεσαία τάξη και εξαφανίστηκε μέσα στην καταναλωτική κοινωνία, αντίθετα από τις προσδοκίες και τις προβλέψεις του. Στο τέλος, οι Ευρωπαίοι επαναστάτες κομμουνιστές μετατράπηκαν σε ασήμαντους αστούς κλόουν που διασκεδάζουν το βαριεστημένο και κουρασμένο δημοκρατικό κοινό.


Βιογραφικό σημείωμα:

Ο Alexander Dugin (γεννηθείς το 1962) είναι ένας από τους πιο γνωστούς συγγραφείς και πολιτικούς σχολιαστές της μετα-σοβιετικής Ρωσίας. Εκτός από τα πολλά βιβλία που έχει γράψει πάνω σε διάφορα πολιτικά, φιλοσοφικά και πνευματικά θέματα, ανήκει αυτή την περίοδο στο προσωπικό του Κρατικού Πανεπιστημίου της Μόσχας και είναι ο διανοητικός ηγέτης του Ευρασιατικού Κινήματος. Είναι επίσης, επί μια και πλέον δεκαετία, σύμβουλος του Vladimir Putin και άλλων Ρώσων πολιτικών του Κρεμλίνου πάνω σε γεωπολιτικά θέματα και υποστηρίζει την επιστροφή της Ρωσίας ως μίας μεγάλης παγκόσμιας Δύναμης, η οποία θα μπορέσει να αποτελέσει ένα αντίβαρο στην αμερικάνικη κυριαρχία.

ΕΠΙΛΟΓΈΣ U NEWS LINE 365