ΤΏΡΑ ΤΟ MANIATIKO REPORT ΚΟΝΤΆ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ MYWEBOOK _____Η ΕΝΣΩΜΆΤΩΣΗ ΤΩΝ ΝΈΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΏΝ ΕΊΝΑΙ ΣΕ ΕΞΈΛΙΞΗ

Τετάρτη, 21 Ιουνίου 2017

Η κόλαση της Νέας Μνημονιακής Δημόσιας Υγείας

Λένε πως ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με καλές προθέσεις… και μια κυβέρνηση που δηλώνει συνεχώς τις καλές προθέσεις της ενώ συνεχίζει να επιτελεί αδιάληπτα το μνημονιακό της “έργο” δεν μπορεί παρά να σε υποψιάζει ακόμα παραπάνω. Οπότε ναι, όταν ανακοινώνει μέτρα και μεταρρυθμίσεις εν μέσω τυμπανοκρουσίας, βγάζεις από το καρφί το ψιλότερο κόσκινο που σου βρίσκεται.
Τους τελευταίους μήνες το υπουργείο υγείας βρίσκεται σε μια νομοπαρασκευαστική φρενίτιδα και όλα αυτά που χρόνια έχουν μείνει αρρύθμιστα ή εξαγγελίες σαν κάτι να τους κυνηγά και να πρέπει να προλάβουν. Οι κύριοι άξονες αυτής της “μεταρρύθμισης” είναι οι εξής:

Μεταρρύθμιση της ψυχικής υγείας. Με άρμα την αυτονόητη (στην υπόλοιπη Ευρώπη από την δεκαετία του 70) απο-ασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών, παραδίδεται η εξωνοσοκομειακή φροντίδα τους με πρωταγωνιστικό ρόλο σε ΜΚΟ χωρίς σαφές σύστημα εγγυήσεων και ελέγχων – την στιγμή που οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ έχουν ακούσει πολλά επιεικώς ανήκοντα στην γκρίζα ζώνη σχετικά με αυτόν τον “προσοδοφόρο εθελοντισμό”.Επαναπροσδιορισμός των σχέσεων Πανεπιστημιακών και Ιατρών ΕΣΥ εντός των νοσοκομείων.
Για την Αριστερά τα ιδιαίτερα προνόμια των μελών ΔΕΠ (παράλληλη λειτουργία ιδιωτικών ιατρείων, απογευματινά ιατρεία, ηγεμονία σε κλινικές του ΕΣΥ) υπήρξαν διαχρονικά κόκκινο πανί.
Για την “κυβερνώσα αριστερά” ωστόσο φαίνεται απαραίτητη μια στροφή 180 μοιρών με ενίσχυση των προνομίων αυτών για τους ήδη υπηρετούντες πανεπιστημιακούς και μια δήλωση μη παροχής αυτών στα νέα μέλη ΔΕΠ. Εγώ ο “ψιλοκοσκινίζων” το αντιλαμβάνομαι ως μέτρο – “αντίδωρο” έναντι σοβαρής μισθολογικής αποκατάστασης στο μελλούμενο αρνητικά επαναπροσδιοριζόμενο χάρτη της Δημόσιας Υγείας που από την μία διατηρεί και ενισχύει τα υπάρχοντα ολιγαρχικά ακαδημαϊκά “παρεάκια” εντός των νοσοκομείων και από την άλλη παρέχει ικανό σανό “του μέλλοντος” για όσους ακόμα θέλουν να το καταναλώσουν.
“Μεταρρύθμιση” λοιπόν ακραία άδικη για αυτούς που ιδρώνουν και ξενυχτούν στο πλευρό του πολίτη υπέρ αυτών που θεωρητικά θα κάνουν 4 (πότε προλαβαίνουν;;!!) διαφορετικές δουλειές: κλινικοί ιατροί, ερευνητές, διδάσκοντες και ιδιώτες ιατροί με μετακύληση του κόστους αμοιβής τους στον πολίτη.
Αλλαγές στην Ιατρική εκπαίδευση και την ειδικότητα. Εδώ πλέον μιλάμε για Βατερλώ της Δημόσιας Υγείας. Οι προβλέψεις αυτού του σχεδίου είναι τόσο εξόφθαλμα αντιδραστικές που αρχικά δρομολογήθηκε υπογείως. Όταν αποκαλύφθηκε υπό την πίεση των συνδικαλιστικών οργάνων των Ιατρών (ΕΙΝΑ, ΟΕΝΓΕ) και των φοιτητών Ιατρικής υπέπεσε σε προσπάθεια υποβάθμισης (βαφτίστηκε “προσωπικές απόψεις του προέδρου του ΚΕΣΥ”) με παράλληλη συνέχιση των σχετικών οργανωτικών δραστηριοτήτων ανά επιτροπή ειδικότητας.
Στις συνεχιζόμενες πιέσεις και καταγγελίες ακολούθησε διαβεβαίωση από το υπουργείο πως “το όλο θέμα θα εξεταστεί αργότερα” και “πάει πίσω” οπότε οι λιγότερο πονηρεμένοι χαλάρωσαν. Κατόπιν αποκαλύφθηκε πως το χρονοδιάγραμμα των αλλαγών ήταν – άκουσον, άκουσον!! – στο αγγλικό κείμενο του προσφάτως ψηφισθέντος 4ου Μνημονίου (ή όπως αλλιώς θέλετε βαφτίστε το) χωρίς σχόλιο από το υπουργείο, και πλέον φιγουράρει με ελάχιστες τροποποιήσεις ως επίσημο σχέδιο του υπουργείου! Φυσικά κατακαλόκαιρο, φυσικά με τους φοιτητές – που διαχρονικά αποτελούν την ισχυρότερη δύναμη αναχαίτισης τέτοιων σχεδιασμών ήδη από την πρώτη απόπειρα το 1991 από τον Σούρλα – ανάμεσα σε εξεταστική και μπάνια, μια χρονική συγκυρία εξόχως βολική λοιπόν. Για τις λεπτομέρειες συνιστώ ο αναγνώστης να διαβάσει την αναλυτική κριτική του σχεδίου που εκπόνησε το Κίνημα Νέων Ιατρών (http://medkinima.blogspot.gr/2017/03/blog-post.html).

Εντελώς συνοπτικά οι αλλαγές

  • α) θα ενισχύσουν περαιτέρω το ήδη μαζικό κύμα φυγής νέων γιατρών στο εξωτερικό
  • β) θα ερημώσουν από την βασική κινητήρια δύναμη των ειδικευόμενων τα επαρχιακά νοσοκομεία με αποτέλεσμα την συρρίκνωση ή και το κλείσιμό τους ως ώριμο φρούτο και ανάγκη των συνθηκών και όχι τάχα ως αποτέλεσμα πολιτικής απόφασης αποφεύγοντας το πολιτικό κόστος και την κοινωνική αναταραχή
  • γ) θα παραδώσουν τους παραμένοντες σε καθεστώς ομηρίας από ένα σύστημα που θα επιδιώκει να βουλώσει όσο πιο φτηνά γίνεται τρύπες και όχι να εκπαιδεύσει ουσιαστικά ή να παρέχει βέλτιστες δυνατές υπηρεσίες υγείας δ) θα δημιουργήσουν ειδικούς, μισοειδικούς και κουτσοειδικούς πολλαπλών ταχυτήτων – έτοιμη και εύκολη λεία, εν μέσω “ανταγωνιστικών” ατομικών συμβάσεων, οικονομικής εξόντωσης του ελευθεροεπαγγελματία και ανεργίας για τα ιδιωτικά μεγαλοσυμφέροντα που εισέρχονται όλο και πιο βαθιά στην μπίζνα της υγείας στην Ελλάδα, όπως νωρίτερα και αλλού.
Αλλαγή του τρόπου εφημέρευσης. Είναι γνωστό πως η μεγαλύτερη και διαχρονικότερη πληγή του ΕΣΥ είναι η υποστελέχωση. Στα χρόνια της κρίσης το πρόβλημα γιγαντώθηκε με αποτέλεσμα οι γιατροί του ΕΣΥ και ιδίως οι νεότεροι να εργάζονται συχνά με εξαντλητικά, απάνθρωπα ωράρια και σε συνθήκες “εμπόλεμης ζώνης”. Στα πλαίσια της άσκησης πίεσης για την λύση του προβλήματος, τα συνδικαλιστικά όργανα των Ιατρών προσέφυγαν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο με την καταδίκη της Ελλάδας και την επιβολή προστίμου για όσο παραμένει η υπερεφημέρευση και δεν ακολουθείται η σχετική ευρωπαϊκή οδηγία.
Φυσικά η ευρωπαϊκή οδηγία είναι αρκετά “ανοιχτή” ώστε να αφήνει το εκάστοτε κράτος μέλος να την εφαρμόσει προσαρμοσμένη στις δικές του ανάγκες και ιδιαιτερότητες. Το υπουργείο μας ωστόσο, κατά την προσφιλή συνήθεια της “κοπυπάστας” που λέει και ο κος Πολάκης, μεταφέρει σχεδόν αυτούσια την ρύθμιση του Βρετανικού NHS (08:00-15:00 πρωινό ωράριο, 15:00-20:00 απογευματινή βάρδυα εφημερίας, 20:00-08:00 νυχτερινή βάρδια εφημερίας) χωρίς ωστόσο να λαμβάνει υπόψιν του τις ιδιαιτερότητες του ΕΣΥ, και δη την έλλειψη ιατρικού προσωπικού, την έλλειψη και μη εξειδίκευση του νοσηλευτικού προσωπικού, την έλλειψη και συχνά μη-εκπαίδευση του λοιπού παραϊατρικού προσωπικού, την έλλειψη διασωστικού προσωπικού και μέσων, τις συχνές γεωγραφικές ιδιαιτερότητες του τόπου, την υπό κατάρρευση πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας της ελληνικής υπαίθρου και την παντελή έλλειψη αυτής στους αστικούς ιστούς που θα χρειαστούν χρόνια για την ορθή ανοικοδόμησή τους.
Έχοντας υπόψιν τα προβλήματα που αντιμετώπισαν και τις στρεβλώσεις που προέκυψαν από τις προσπάθειες εφαρμογής της οδηγίας από τα υπόλοιπα κράτη μέλη και τις προαναφερθείσες ιδιαιτερότητες της ελληνικής πραγματικότητας, προκύπτει αβίαστα πως ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ. Σε όσα κομμάτια και αν κόψεις ένα πεπόνι, το ίδιο θα ζυγίζει. Αν έχεις “ν” γιατρούς για να καλύψεις “χ” ώρες του μήνα σε κάποιον ρόλο, αυτοί θα δουλέψουν “χ/ν” έκαστος, είτε κάνουν δίωρες σκοπιές σαν στρατιώτες και “εξοδούχοι” ποτέ, είτε το πάρουν σερί και καταφέρουν μετά κάποια στιγμή να δουν σπίτι και οικογένεια για ολόκληρο Σαββατοκύριακο!
Η “λύση” που προτείνει το υπουργείο είναι αυτό της εκούσιας αποδοχής από κάθε ιατρό ξεχωριστά της υπέρβασης των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας ή αλλιώς opt-out (εβδομαδιαίες ώρες υπολογιζόμενες ωστόσο ως μέσος όρος σε βάθος χρόνου 4μήνου και όποιος μυρίστηκε τεχνοκρατικό φάουλ και τεχνική ποινή κερδίζει δελτίο σίτισης). Η λύση – απέκκριμα γαστρεντερικού σωλήνα βρυξελιώτη ευρωγραφειοκράτη καταφέρνει “θαυμάσια” να μετακυλίσει την ευθύνη για την εξοντωτική υπερεργασία και τα ενδεχόμενα αρνητικά αποτελέσματά της για τον Ιατρό και τους ασθενείς του, στον ίδιο τον Ιατρό και έτσι γλιτώνοντας την ελληνική διοίκηση τόσο από το ευρωπαϊκό πρόστιμο όσο και από ενδεχόμενη αστική ευθύνη που θα αναζητήσει νομικά ασθενής, χωρίς να χρειαστεί ούτε μία πρόσληψη επιπλέον!
Φυσικά πόσο “εκούσιο” θα είναι το opt-out για τον ειδικευόμενο που θα περιμένει ο Διευθυντής Καθηγητής “εκπαιδευτής” του να υπογράψει στο logbook πως αντιμετώπισε αρκετά περιστατικά εφημερίας (βλέπε 3. αλλαγές στην ειδικότητα) ενώ τηρεί ευλαβικά το εβδομαδιαίο 48ώρο αντί να λιώνει τα μερόνυχτά του στο νοσοκομείο είναι μια άλλη “πολιτισμένη” συζήτηση. Και αφού τέλος πάντων “δεν βγαίνει” ή σχεδόν, πώς σχεδιάζει η κυβέρνηση να καλύψει τα κενά, αν όχι με αθρόες προσλήψεις – που αν γίνονταν σε κόστος ισόποσο με το ετήσιο πρόστιμο υπολογίζονται σε πάνω από 5 χιλιάδες (!!!!) επιμελητές Β’, οπότε και δεν θα χρειαζόταν καμία ρηξικέλευθη “μεταρρύθμιση” ώστε να σταματήσει το φαινόμενο της υπερεργασίας και υπερεφημέρευσης; Η λύση που εφηύρε το NHS, μιας και η αντιγραφή από εκεί μας έρχεται κυρίως, είναι αυτή του locum, της “υπενοικίασης” δηλαδή συνεργαζόμενων ιατρών από εταιρίες σε νοσοκομεία με εφημεριακά κενά (body rental). Και να λοιπόν πόσο “χρήσιμες” διαπραγματευτικά για τα επίδοξα αφεντικά – και όχι φυσικά για τους γιατρούς – θα είναι οι πολλαπλές ταχύτητες ειδικών, μισοειδικών και κουτσοειδικών που επίσης επιθυμεί το υπουργείο (βλέπε 3. αλλαγές στην ειδικότητα)!
Το ότι την νύχτα φίλε μου θα σε προσέχει κάποιος γιατρός που καμία σχέση δεν έχει με την κλινική ή το νοσοκομείο πέραν του “ευκαιριακού μεροκάματου” μην σε ανησυχεί, θα βρουν μια δικαιολογία μετά…
Έτερη λύση μικρότερης δυναμικής αλλά πιθανά ικανής να καλύψει τα κενά τουλάχιστον ως προς το επικοινωνιακό φαίνεσθαι της “μιας λευκής ποδιάς στον διάδρομο” μπορεί να αντληθεί από την αθρόα μετακίνηση ειδικευόμενων από νοσοκομείο σε νοσοκομείο και κλινική σε κλινική βάσει του γεγονότος πως δεν θα ανήκουν πλέον οργανικά σε κάποιο νοσοκομείο ως εργαζόμενοι αλλά σε “εκπαιδευτικό κέντρο” καιπροβλέπεται το rotation από μονάδα σε μονάδα ώστε, όπως προφορικά αιτιολόγησε δημοσίως ο πρόεδρος του ΚΕΣΥ, ο παλιός ειδικευόμενος να “εκπαιδευθεί στην ευθύνη” προφανώς της εφημερίας ΑΝΕΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗ!(βλέπε και πάλι 3. αλλαγές στην ειδικότητα). Πόσο βολικός αυτός ο επανασχεδιασμός της ειδικότητας; Λύνει τα χέρια για κάθε λαθροχειρία και επιβούλευση του ΕΣΥ! Να γιατί επέμειναν τόσο! Να γιατί το έκρυβαν καλά καλά! Να γιατί το τεχνικό μέρος του 4ου Μνημονίου ασχολήθηκε ρητά με κάτι εκ πρώτης όψεως ασήμαντο για εκείνα τα μεγέθη! Καθόλου ασήμαντο λοιπόν, είναι Προσχεδιασμένη Μνημονιακή Καταστροφή!
Για μια πλήρη ανάλυση της οδηγίας και τα προβλήματα και στρεβλώσεις που δημιούργησε διαβάστε την περυσινή μελέτη νυν συμβούλου του υπουργείου:https://www.ygeianet.gr/images/site/1502/55740_large/mastrog-_odhgia.pdf .
Δημιουργία αστικής και επανασχεδιασμός / ένταξη της υπαίθρου σε ενιαίο σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας. Στην Ελλάδα για δεκαετίες ζούμε το “πρωτοποριακό” φαινόμενο ο ασθενής να απευθύνεται κατευθείαν στο 2οβάθμιο ή και 3οβάθμιο Νοσοκομείο είτε το πρόβλημά του αφορά κάτι πολύ απλό και άμεσα επιλύσιμο είτε κρίσιμη κατάσταση υγείας με αποτέλεσμα την τρομερή ταλαιπωρία του ίδιου, την συμφόρηση των Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών με κίνδυνο για την ζωή των βαρέως πασχόντων, αλλά και την δημιουργία λίστας αναμονής για τα Τακτικά Ιατρεία που μπορεί να πηγαίνει πίσω μήνες ολόκληρους, με ότι αυτό σημαίνει σε όρους ταλαιπωρίας, επιδείνωσης ή επιπλοκής μιας εξελισσόμενης νόσου, μετακύλισης του κόστους στον ασθενή που εξαναγκάζεται σε “ιδιωτικές” λύσεις.
Παράλληλα, η πρόληψη στην κοινότητα, η τακτική ολοκληρωμένη παρακολούθηση και ρύθμιση του ασθενή πριν αυτός “στραβώσει” αποτελούν όρους επιστημονικής φαντασίας παρά τις άξιες συγχαρητηρίων ατομικές ή ολιγομελείς προσπάθειες πολλών συναδέλφων.
Σαφέστατα λοιπόν χρειαζόμαστε ένα σύστημα Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας με πλήρη γεωγραφική κάλυψη, αστική και υπαίθρου, και πλήρες εφημεριακό ωράριο ενώ και τα Ειδικά Τακτικά Ιατρεία θα έπρεπε να λειτουργούν τόσο σε πρωινό όσο και απογευματινό “τακτικό ωράριο” ώστε να επιτύχουμε:
  • α) βέλτιστη πρόληψη στην κοινότητα – πράγμα που θα σώσει πρωτίστως ζωές αλλά και αμέτρητους πόρους
  • β) αναχαίτιση των απλών περιστατικών με το διπλό κέρδος τόσο της άμεσης και εύκολης εξυπηρέτησης του ασθενούς όσο και την διαφύλαξη της βέλτιστης λειτουργίας των ΤΕΠ 2οβάθμιων και 3οβάθμιων νοσοκομείων – ξανά και με σημαντικότατη εξοικονόμηση πόρων
  • γ) ολοκληρωμένη φροντίδα υγείας για κάθε πολίτη με την ΠΦΥ σε ρόλο “φύλακα – άγγελου” που παρακολουθεί τακτικά και την εξειδικευμένη φροντίδα άμεσα και εύκολα προσβάσιμη, χωρίς οικονομικούς, γεωγραφικούς ή άλλους φραγμούς.
Τι χρειάζεται για αυτό; Καταρχήν χρειάζεται μια σωστή “χαρτογράφηση” της υγειονομικής εικόνας της χώρας (πού χρειάζεται τι και πού παρέχεται τι) – διαδικασία δύσκολη, χρονοβόρα και που απαιτεί την συμβολή και συμβουλή κατά τόπους ιατρών των Κέντρων Υγείας και των Νοσοκομείων, τοπικής αυτοδιοίκησης, κοινωνικών υπηρεσιών κ.α. Κατά δεύτερον, χρειάζεται ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ για την πλήρη κάλυψη σε χώρο και χρόνο της ΠΦΥ αλλά και για την επάνδρωση με ειδικούς όπου αυτοί λείπουν (σχεδόν παντού πλέον πλην ίσως Αττικής) ιδίως με την συνυφασμένη λειτουργία των Τακτικών Ιατρείων και σε τακτική απογευματινή βάρδια. Με όψιμη βιασύνη λοιπόν το υπουργείο προσφέρει άλλη μία “κοπυπάστα” απευθείας από το βρετανικό NHS την στιγμή που το εκεί σύστημα δέχεται οξεία επιστημονική κριτική, εγχώρια και διεθνή, για την πρόσφατα ενταθείσα προσήλωση σε “τακτικές εξοικονόμησης κόστους” που όμως κοστίζουν σε υγεία των πολιτών.
Έτσι λοιπόν σχεδιάζεται ένα σύστημα ΠΦΥ σχεδόν αποκομμένο από το υπόλοιπο ΕΣΥ για το οποίο προαλείφεται ο ρόλος του “πορτιέρη” (gate keeping) και όχι του “φύλακα – άγγελου” με δεδηλωμένο στόχο την αποτροπή των ασθενών από την πρόσβαση στην εξειδικευμένη δευτεροβάθμια φροντίδα παρά μόνο όταν δεν υπάρχει πια άλλη δυνατότητα – συχνά βέβαια τότε θα είναι αρκετά αργά και οι βλάβες αν όχι μόνιμες σίγουρα σημαντικές.
Και πώς σκοπεύουν να επανδρώσουν αυτό το σύστημα;
Σε μεγάλο βαθμό με επικουρικούς (είναι προσωρινές και έκτακτες οι ανάγκες. γιατί για τέτοιες υφίσταται νομικά η επικουρική σύμβαση;) ή ακόμα χειρότερες “μοντέρνες” ελαστικές σχέσεις εργασίας (ΚΕΕΛΠΝΟ, ατομικές συμβάσεις έργου κτλ) ώστε να δημιουργηθούν στρατιές εξαρτημένων στην παράταση πειθήνιων οργάνων εφαρμογής του “δημοσιονομικού στόχου”. Και πώς σκοπεύουν να προσελκύσουν ενδιαφέρον για τις θέσεις αυτές; Εδώ πια το σχέδιο λαμβάνει τον χαρακτηρισμό “σατανικό”.
Προτίθενται στο υπουργείο να προσφέρουν την δυνατότητα διενέργειας απογευματινών ιατρείων στα νοσοκομεία σε αυτούς που θα υπογράψουν σύμβαση αποκλειστικής απασχόλησης στην ΠΦΥ.
Σκοπεύουν δηλαδή να επαναφέρουν το γνωστό καρκίνωμα του πάλαι ποτέ ΙΚΑ με τους επίορκους που “κατεύθυναν” τους ασθενείς στα ιδιωτικά τους ιατρεία, μετακυλίοντας το κόστος και πάλι στον ασθενή.
Είναι μάλιστα επιστροφή τρόπον τινά υπό στεροειδή αναβολικά (ΙΚΑ on steroids) αφού αντί για ιδιωτικό ιατρείο με το δικό του κόστος λειτουργίας, το παιχνίδι θα παίζεται στις πλάτες των δομών και πόρων των δημόσιων νοσοκομείων!

Συμπεράσμα


Είναι προφανές πως οι προωθούμενες αλλαγές στην Δημόσια Υγεία δεν πρέπει να εξετάζονται αποσπασματικά, κατά σημείο ή και κατά δεσμίδα, όπου διατυπώνονται διάφορα εύηχα και καλοπροαίρετα προσχήματα αλλά στο σύνολό τους, αφού όπως είδαμε αλληλοεξαρτώνται και σχηματίζουν μια σύνθετη δυστοπική εικόνα όπου ο Ιατρός, υποβαθμισμένος εργασιακά και επιστημονικά, υπηρετεί την μείωση κόστους πριν από τον ασθενή, ο πολίτης αποκόπτεται συστηματικά από τις βέλτιστες υπηρεσίες υγείας υπέρ των οικονομικά συμφέροντων αυτών που συχνά θα παίρνουν την μορφή ψευτομπαλώματος, το Σύστημα υγείας μετακυλίει με ποικίλα τεχνάσματα μέρος του κόστους των υπηρεσιών υγείας στον ασθενή και τέλος το υπάκουο στους νεο-αποικιοκράτες Κράτος κάνει γρήγορα χώρο για το μεγάλο χρηματοπιστωτικό ασφαλιστικό κεφάλαιο που για χρόνια εποφθαλμιά μια “επενδυτική πίτα” σχεδόν άθικτη.
Με τις καλύτερες – κατά δήλωση και μόνο – προθέσεις μας καλωσορίζουν όλους στην Νέα Μνημονιακή Όχι-Ακριβώς-Δημόσια Περίπου-Υγεία!

ΕΠΙΛΟΓΈΣ U NEWS LINE 365