Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Ορίστε τα Τρία βήματα για την Ευρώπη για να δείξει παγκόσμια ηγεσία


Η Άνγκελα Μέρκελ ήταν η πρώτη που απέρριψε τις υπόνοιες ότι πρόκειται να γίνει ηγέτης του δυτικού κόσμου. Είναι δύσκολο να πούμε αν αυτό μαρτυρά μια ψευδή μετριοφροσύνης ή έναν νηφάλιο ρεαλισμό, αλλά η δήλωση είναι σωστή.
Όσο θυμωμένοι κι αν μπορεί να είστε για τη συμπεριφορά του αμερικανικού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ ή για τον Brexit, θα κάνατε μεγάλο λάθος εάν καταλήγατε σε βιαστικά συμπεράσματα σχετικά με τις γεωπολιτικές μετατοπίσεις ισχύος. Όπως και οι συνωμοσίες, συμβαίνουν από καιρό σε καιρό, αλλά είναι πολύ σπάνιες.
Υπήρξε πολλή ευφορία για την Ευρώπη μετά την εκλογή του Εμανουέλ Μακρόν ως πρόεδρος της Γαλλίας. Η ευρωζώνη απολαμβάνει αυτό που φαίνεται να είναι μια ευρεία κυκλική ανάκαμψη, η πρώτη από την έναρξη της χρηματοπιστωτικής κρίσης πριν από 10 χρόνια. Υπάρχει παγκόσμια πολιτική καλή θέληση προς την ΕΕ εν γένει, και πολιτικούς όπως ο κ. Μακρόν και η κα Μέρκελ ειδικότερα. Θα ήταν πράγματι μια καλή στιγμή για την ΕΕ να καταλάβει έναν ρόλο γεωπολιτικής ηγεσίας. Για να συμβεί αυτό, η ΕΕ θα έπρεπε να κάνει τρία πράγματα διαφορετικά. Οι πιθανότητες να συμβεί αυτό είναι μηδενικές.
Το πρώτο και σημαντικότερο είναι για τα κράτη της ΕΕ να σταματήσουν να τρέχουν μεγάλα και επίμονα πλεονάσματα τρεχουσών συναλλαγών. Ξεχάστε το γερμανικό πλεόνασμα. Αυτό που έχει σημασία είναι το πλεόνασμα της ευρωζώνης - στο οποίο το γερμανικό πλεόνασμα αποτελεί φυσικά συστατικό στοιχείο. Το πλεόνασμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της ευρωζώνης ανήλθε στο 3,4% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος πέρυσι.
Οι ευρωπαίοι πολιτικοί και οικονομολόγοι τείνουν να έχουν μια προσέγγιση μικρής χώρας. Ο δεδηλωμένος στόχος τους είναι να καταστούν ανταγωνιστικότερα τα έθνη τους. Η νοοτροπία τους δεν είναι νοοτροπία μιας παγκόσμιας δύναμης. Πιθανώς η μεγαλύτερη απογοήτευση μετά από σχεδόν 20 χρόνια νομισματικής ένωσης είναι η αποτυχία να απομακρυνθεί από αυτόν τον τρόπο σκέψης. Ο Ζακ Ντελόρ, πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κομισιόν, παρατήρησε ότι η ΕΕ αποτελείται από δύο είδη κρατών μελών - μικρές χώρες που γνωρίζουν ότι είναι μικρές και εκείνες που δεν το γνωρίζουν. Θα χρειαστεί εν τέλει να ξεπεράσουν αυτό το θέμα.
Η ευρωζώνη είναι αναμφισβήτητα μεγάλη - είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο. Ό, τι κάνει έχει σημασία για τον υπόλοιπο κόσμο. Αλλά σε αντίθεση με τους αμερικανούς, οι ευρωπαίοι δεν συνηθίζουν να σκέπτονται τις διεθνείς συνέπειες των πράξεών τους. Εκείνοι που επικρίνουν την ρητορική του κ. Τραμπ σχετικά με το «πρώτα η Αμερική» πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι χώρες της ΕΕ κάνουν ακριβώς το ίδιο ανέκαθεν.
Η δεύτερη ενέργεια είναι να δοθεί τέλος στις περιστρεφόμενες κρίσεις της ευρωζώνης. Ορισμένα κράτη μέλη έχουν μη βιώσιμα επίπεδα χρέους. Τα τραπεζικά συστήματα παραμένουν αδύναμα. Οι ανισορροπίες μεταξύ των χωρών της ευρωζώνης πλησιάζουν σε ιστορικό ρεκόρ, όπως αποδεικνύεται μεταξύ άλλων από τα αυξανόμενα πλεονάσματα της Γερμανίας στο σύστημα πληρωμών Target 2 της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Η κυκλική ανάκαμψη δεν θα διορθώσει κανένα από αυτά τα προβλήματα. Η παρουσία ενός οικονομικού κύκλου δε σε προκρίνει σε θέση οικονομικής υπερδύναμης.
Θα καταφέρουν ο κ. Μακρόν και η κ. Μέρκελ να επανεκκινήσουν το σύστημα διακυβέρνησης της ευρωζώνης; Αυτό που ακούγεται από τη Γερμανία είναι ότι υπάρχει πράγματι η ετοιμότητα για συνεργασία με τον κ. Μακρόν. Ωστόσο, η Γερμανία θεωρεί μια δημοσιονομική ένωση πρωτίστως ως μέσο για την επίτευξη μεγαλύτερης λιτότητας.
Ο τρίτος τομέας που χρειάζεται προσοχή είναι η συνεχής άρνηση της ΕΕ να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος ώστε η Γερμανία ειδικότερα να εκπληρώσει την υπόσχεσή της για αύξηση των αμυντικών δαπανών στο 2% του ΑΕΠ - η εσωτερική πολιτική κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Στην πρόσφατη ομιλία της στο Μόναχο, η κα Μέρκελ ζήτησε την ΕΕ να γίνει λιγότερο εξαρτημένη από τις ΗΠΑ. Ωστόσο, απέτυχε να επισημάνει ότι αυτό θα απαιτούσε αύξηση των αμυντικών δαπανών κατά πολύ περισσότερο από το 2% του ΑΕΠ που προβλέπει το ΝΑΤΟ.


Και τα τρία σημεία έχουν κοινό ότι η φυσική προοπτική της ΕΕ είναι εσωστρεφής. Ακόμη και αν λάβουμε την πιο αισιόδοξη άποψη για μια ανανεωμένη γαλλογερμανική ατζέντα, δεν πρέπει να συμπεράνουμε αυτόματα ότι η ΕΕ είναι πρόθυμη και έτοιμη να αναλάβει έναν παγκόσμιο ηγετικό ρόλο. Κανείς από τους ηγέτες δεν έχει αρχίσει να προετοιμάζει το εκλογικό τους σώμα για τις απαιτούμενες αλλαγές εσωτερικής πολιτικής.
Ενώ οι γερμανοί συμφωνούν γενικά με την πρόταση της κας Μέρκελ ότι η ΕΕ θα πρέπει να σταθεί στα πόδια της, δεν θα συμφωνήσουν ούτε σε ένα από τα μέτρα που θα απαιτηθούν για την επίτευξη αυτού - στην άμυνα, στην εμμονή με τα δημοσιονομικά πλεονάσματα και τη μεταφορά κυριαρχίας.
Από όλες τις χώρες της ΕΕ, η Γαλλία πιθανότατα είναι πιο έτοιμη σε σχέση με άλλες στον τομέα της άμυνας, αλλά όσον αφορά το ελεύθερο εμπόριο ίσως είναι δύσκολο να βρούμε αντικειμενικές διαφορές μεταξύ του κ. Τραμπ και του κ. Μακρόν.
Ένα από τα πολλά μαθήματα της κρίσης στην ευρωζώνη είναι ότι τα κενά της ηγεσίας δεν γεμίζουν απαραιτήτως, επειδή η ηγεσία δεν είναι παιχνίδι με μηδενικό άθροισμα. Το πολύ πιθανό αποτέλεσμα μιας αμερικανικής υποχώρησης από την παγκόσμια ηγεσία είναι απλά λιγότερη παγκόσμια ηγεσία.   
ΤΏΡΑ ΤΟ MANIATIKO REPORT ΚΟΝΤΆ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ MYWEBOOK _____Η ΕΝΣΩΜΆΤΩΣΗ ΤΩΝ ΝΈΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΏΝ ΕΊΝΑΙ ΣΕ ΕΞΈΛΙΞΗ